بذارید قبل از هر حرفی کلی بهتون پز کتابهایی که خریدم رو بدم که همه شو چیدم دورم و هی ذوق میکنم اسم نویسنده هاشو میبینم!

*-*

توی چند روزی که گذشت دیدارهایی برام تازه شد که یه دنیا شارژم کرد...

اولیش قرار خیلی خیلی کوتاهم با هستی بود که ازبین 365روز سال دقیــــقا روزی اومد تهران که من هیچ رقمه قدرت جم خوردن نداشتم و همون نیم ساعت سه ربعی که رفتم پیشش شونصدنفر ازم پرسیدن خانم فلانی کجا میرید؟چرامیرید؟چرا انقدر برگشتتون طول کشید؟آقای چندش هم که صاف کرد بس که گفت برسونمتون و منم بیام!!!برای یکی دونفرهم درحضور هستی جان خالی بستم(خدایا ببخش!مجبور بودم میفهمی؟مجبور!) و خلاصه آخرش هم تلفن زدن که رئیس میگه این خانم فلانی رو بگید بیاد! وقتی هم برگشتم ناچارشدم سوغاتی خوشمزه ای که خواهری آورده بود رو باز کنم و رشوه بدم و بگم رفته بودم براتون آذوقه بیارم!

دیدن هستی همیشه کوتاه بوده...اولین بار که همدیگرو دیدیم درحد یه سلام علیک و تبادل کتاب بود...اون موقع هنوز باهم خیلی صمیمی نبودیم و کلی رودربایستی و این صحبتا ! دفعات بعد هربار تعارفمون باهم کمتر شده تااین بار که زیر یه بارون بهاری توی پارک نشستیم و از چیزهایی که نمیشه جای دیگه گفت حرف زدیم و آخرش هم باز همون حسرت همیشگی که: چی میشد اگر ما نزدیک هم بودیم!

هستی جان!

کاش یه موقعیت بهتر اومده بودی ... ببخش که کم بودم!که نتونستم خوب پذیرایی کنم!که هوای شهرمون از دود و دم اشباع بود و بچه سوسول ها رو اذیت کرد!
بــــــی اندازه برام عزیزی!

*-*

اگر دیروز توی متروی دروازه دولت دونفر رو دیدید که پریدن بغل هم و جیغ و ذوق و ماچ و بوسه باید به عرضتون برسونم احتمالا یه بشری بعداز مدتها یکی از معلم های دبستانش رو دیده و دوتایی از ذوق دیدن هم ازخود بیخود شدن!!!

خانم سین تنها کسی بود که اون روزها من در مقابلش "خودم" بودم!تصویری که ایشون از فاطمه ی سال 74-79 داره یه عالمه با بقیه معلم های دبستانم فرق داره!اینو چند سال پیش که  برای اولین بار بعد از اون سالها به مدرسه سر زدم فهمیدم!من در خاطره ی بقیه ی معلم هام دختر آروم و ساکت و مودبی بودم که همیشه اتو کشیده بود و بعضی هاشون هنوز هم مامانم رو به یاد داشتن و از شباهت منو مامان حرف میزدن... و همین من برای خانم سین دخترک شرو شیطون و زبون درازی بودم که از سربه سرگذاشتنم عشق میکرده و هنوزهم یادشه که وادارم کرد موهای بلندم رو کوتاه کنم چون سرکلاس برای بچه ها حواس نذاشته بود!وقتی حال داداش دومیم رو پرسید و گفت:هنوزهم باهم کلکل دارید؟ پرتم کرد به روزهایی که خان داداش ما مجرد بود و مو به سرش نذاشته بودم بس که گند میزدم توی دفتر دستک و جزوه هاش و برگه های شرکتشون که سربرگ خورده بود و توی هفت تا سوراخ قایم میکرد تا بنده سفیدی فریبنده ی کاغذهاش گولم نزنه و به نقش نگارهای هنریم منقششون نکنم!!

برای من که خاطرات کمی از کودکیم دارم این تلنگرها خیلــــــی لذت بخشه...

*-*

دقت کردید؟آدم گاهی با بعضی ها در ظاهر و حتی اعتقادات فرسنگها اختلاف داره و به نظر میرسه باهیچ نوع چسب راضی و ناراضی ای نمیشه اینا رو به هم چسبوند اما قلبا حس قرابت عجیبی باهاشون داره!وقتی همدیگرو میبینن مدت زمانی که طول میکشه تا از بغل هم بیان بیرون ثابت میکنه خیلی چیزها به ظاهر نیست و خیلی وقتها دل روی منطق رو کم میکنه!هم کلاسی های دانشگاه من از اون دسته آدمان...بچه های مهربون و باظرفیتی که توی اون 4سال برخلاف خیلی ها هیچ حرف سردی بینمون رد و بدل نشد...
لحظه های خیلی خیلی خوبی رو دیروز کنارشون داشتم...حتی اگر وسط چمن های خیس نمایشگاه کتاب با هم هایدای بی مزه خورده باشیم!حتی اگر یه نفر بینمون با خودش سه هیچ بوده باشه!

همه ی اینا رو گفتم که بگم من این چند روز عجیب شارژم!